«Μας αλλάζουν σαν τα πουκάμισα»

with Χωρίς σχόλια

Κάθε χρόνο, εδώ και 15 χρόνια, αναπληρωτές δάσκαλοι, μόνιμοι αναπληρωτές δάσκαλοι, προσλαμβάνονται στα σχολεία της χώρας τον Σεπτέμβρη, τον Οκτώβρη μέχρι ίσως και τον Μάρτη, για να κάνουν μάθημα στα παιδιά, για να τα διδάξουν Γλώσσα, Ιστορία και τόσα άλλα, αλλά κυρίως, για να τα μάθουν τι σημαίνει ελευθερία, αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, ισότητα. Έννοιες που για εκείνους, το κράτος φροντίζει χρόνια τώρα, να θαφτούν βαθιά μέσα τους. Κάθε Σεπτέμβριο κάνουν μια νέα αρχή και κάθε Ιούνιο αφήνουν στη μέση, ότι έχτισαν με κόπο και αγάπη όλη τη χρονιά, αποχαιρετούν τους μαθητές, το σχολείο, τους συναδέλφους, τους συντρόφους τους, για να πάρουν τη βαλίτσα στο χέρι και να ξεκινήσουν από την αρχή σε έναν καινούριο τόπο, σε ένα άλλο σχολείο, με νέους συναδέλφους, με καινούριους μαθητές.

Καλούνται να τρέξουν μέσα σε 2 μέρες με όλα τα υπάρχοντα τους από τη μια άκρη της Ελλάδας στην άλλη, με πολλά χρήματα μαζί τους, τα οποία δεν έχουν, γιατί ούτε φέτος έγιναν μόνιμοι, ούτε φέτος πληρώνονται για καλοκαίρι, και φέτος θα μπουν στον ΟΑΕΔ, αν είναι τυχεροί, και φέτος θα βοηθήσει η οικογένεια τον πρώτο καιρό, εάν είναι σε θέση, για τα πρώτα ενοίκια και τη διαμονή τους στα όποια ξενοδοχεία, για να αναπληρώσουν για ακόμη μια φορά τον εαυτό τους. Υποχρεούνται να είναι ψυχικά και σωματικά υγιείς, για να μπουν στην τάξη και να διδάξουν, να είναι καλοί στη δουλειά τους, να έχουν όρεξη και μεράκι, να ξεχάσουν κάθε δυσκολία που αντιμετωπίζουν καθημερινά εδώ και 10, 12, 14 χρόνια και να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων και όλα αυτά, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να θεωρούνται εκπαιδευτικοί δεύτερης διαλογής, κρατώντας τους ομήρους σε αυτό το καθεστώς ελαστικών σχέσεων εργασίας.

Όλοι αυτοί οι αιώνιοι αναπληρωτές διανύουν χιλιόμετρα, διασχίζουν βουνά και θάλασσες  για να κάνουν αυτό που διάλεξαν. Κάθε στιγμή μέσα στην τάξη είναι περήφανοι για τη δουλειά τους. Κάθε μέρα γίνονται οι μικροί ήρωες της καθημερινότητας των μαθητών τους. Κάθε χρόνο ελπίζουν ότι φέτος τα πράγματα θα αλλάξουν. Φέτος θα διοριστούν, φέτος το κράτος θα σκεφτεί λογικά και θα διορίσει τους, πάνω από 20.000, αναπληρωτές εκπαιδευτικούς που καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.

Όλοι αυτοί οι αόρατοι εκπαιδευτικοί, που μας αλλάζουν σαν τα πουκάμισα κάθε χρόνο, είμαστε εμείς, που αποφασίσαμε να γίνουμε ορατοί, να μην είμαστε πιόνια στο παιχνίδι τους, διαλέξαμε το δρόμο του αγώνα, διαλέξαμε να μη συμβιβαστούμε, διαλέξαμε να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις, να διαμαρτυρηθούμε, να φωνάξουμε και να διεκδικήσουμε το αυτονόητο δικαίωμά μας στη μόνιμη και σταθερή εργασία.

Εμείς, με όποιες δυνάμεις έχουμε εδώ στην Κέρκυρα, συγκεντρωθήκαμε σε πλατείες, σε σχολεία, κάναμε συσκέψεις αναπληρωτών, ενημερώσαμε την τοπική κοινωνία, πήραμε τις βαλίτσες μας στο χέρι και πήγαμε στην Πρωτοβάθμια να διαμαρτυρηθούμε, φτιάξαμε αφισάκια,  γράψαμε συνθήματα, διοργανώσαμε συναυλία, με μουσικούς που αφιλοκερδώς έπαιξαν και τραγούδησαν για να συμπαρασταθούν στον αγώνα μας,  κρεμάσαμε πλακάτ στο λαιμό μας, μοιράσαμε φυλλάδια στον κόσμο, στείλαμε γράμμα στους γονείς των παιδιών μας, τρέξαμε, ζωγραφίσαμε, δημιουργήσαμε, ψάξαμε και βρήκαμε ότι η μόνη λύση είναι ο αγώνας! Ο Σύλλογός μας μίσθωσε λεωφορείο 2 φορές για να μεταβούμε στην Αθήνα και βρεθήκαμε εκεί, έξω από το Υπουργείο, δάσκαλοι γενικής και ειδικής, ειδικότητες, ειδικό εκπαιδευτικό και ειδικό βοηθητικό προσωπικό, αναπληρωτές και μόνιμοι, που στέκονται σύμμαχοι στον κοινό αγώνα που δίνουμε, που χωρίς την απαράμιλλη υποστήριξη και συμπαράστασή τους, δε θα μπορούσαμε να υψώσουμε ανάστημα, για να αγωνιστούμε για το δίκαιο αίτημά μας για μόνιμους διορισμούς.

Συσπειρωθήκαμε, ενώσαμε τις φωνές μας, καταλάβαμε ότι, μετά από πολύ καιρό, δημιουργείται κίνημα. Αυτό είναι που πολέμησαν με χημικά και βία έξω από το Υπουργείο στις 2 από τις 3 τόσο μαζικές κινητοποιήσεις. Αυτό ακριβώς φοβήθηκαν. Τη μαζικότητα και τη μαχητικότητά μας. Για πρώτη φορά, μετά από πολύ καιρό, ξεκίνησε από τη βάση, χωρίς συντεχνιακό και κομματικό χαρακτήρα, αυτή η επιτακτική ανάγκη να αλλάξουμε την ιστορία. Όσοι βρεθήκαμε εκεί συνειδητοποιήσαμε ότι έχουμε τη δύναμη στα χέρια μας. Δείξαμε πυγμή και δεν το περίμεναν. Περίμεναν ότι με ψεύτικες υποσχέσεις θα μείωναν  την έντασή μας!  Μας έριξαν δακρυγόνα για να καταστείλουν το κίνημα εν τη γενέσει Μας πείσμωσαν, μας συσπείρωσαν, ο κόσμος την επόμενη φορά ήταν πιο πολύς και με την επικοινωνιακή τους πολιτική μας χάιδεψαν τα αυτιά και συζήτησαν μαζί μας, για να έρθουν στην τρίτη μεγάλη κινητοποίηση να ξαναχρησιμοποιήσουν τις δυνάμεις καταστολής, να ξαναρίξουν χημικά, να ξαναχτυπήσουν δασκάλους, όπως χτύπησαν τον κόσμο στους πλειστηριασμούς, όπως κάνουν κάθε φορά που υπάρχει μαζικότητα!

Εμείς που έχουμε κουραστεί, που είμαστε απογοητευμένοι, που μας έχει γίνει συνήθεια η αναπλήρωση και η ταλαιπωρία, που  το κράτος παίζει την ίδια κασέτα για διορισμούς χρόνια τώρα,  που γυρνάμε την Ελλάδα, που η ελπίδα μας μαράθηκε, ξεβολευτήκαμε από τους καναπέδες μας, είδαμε ότι για να κατακτήσουμε αυτά που δικαιούμαστε χρειάζονται θυσίες!

Εμείς οι ίδιοι που αποφασίσαμε να τα παρατήσουμε και να γυρίσουμε στα σπίτια μας, τώρα που βλέπουμε το κίνημα να δημιουργείται, τώρα που γίνονται οι ζυμώσεις, είμαστε πιο έτοιμοι από ποτέ να συνεχίσουμε τον δρόμο που χαράξαμε στις 2 Μαρτίου όλοι μαζί, μόνιμοι και αναπληρωτές. Τα περιθώρια στενεύουν, δε θα αφεθούμε άλλο έρμαια στα κρατικά χέρια.

Είμαστε περήφανοι για τις μάχες που δώσαμε. Γυρίσαμε πιο δυνατοί, πιο «ψηλοί». Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά από εκείνη την πρώτη Παρασκευή…Εμείς δεν είμαστε ίδιοι πια. Τώρα ξέρουμε τι πρέπει να κάνουμε! Τώρα πρέπει να μετρήσουμε τη δύναμη μας, να μην το βάλουμε κάτω, να μη σκύψουμε το κεφάλι, να δυναμώσουμε τον αγώνα μας και να νικήσουμε!!!

ΠΟΥ ΘΑ ΠΑΕΙ ΑΥΤΗ Η ΒΑΛΙΤΣΑ;

ΔΕΝ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΟΡΑΤΟΙ.

ΜΑΖΙΚΟΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ ΤΩΡΑ!

Πάνου Ηλιάνα

Ειδική Παιδαγωγός

 

Leave a Reply